एस्प्रेसो

आज चाहिँ प्रचण्डले संसद्‌मा ती सीमान्त वर्ग, सुकुमवासी, मधेशी र दलितको धुमधाम सम्झना गरे जसलाई बीचका वर्षहरूमा उनी स्वयंले उपेक्षा गरेका थिए । उनले नेपाल-भारत सीमा क्षेत्रमा प्रहरी प्रशासनको सास्ती भोगिरहेका नागरिकको अनुहार सम्झँदै सरकारलाई प्रश्न गरे, ‘गरिब र निमुखालाई सास्ती दिएर यो सरकारले राजस्व बढाउन सक्छ ?’

यतिबेला प्रतिपक्षको आवाजलाई बल दिन हर्कले जुन भूमिका खेलिरहेका छन्, त्यही भूमिका कांग्रेस, एमाले, नेकपा आदिले पनि खेलुन्। फेसबुकमा छवि प्रदर्शन गर्ने मात्रै होइन, नागरिकका वास्तविक समस्याउपर छलफल शुरु होस्।

मनोहरा सुकुमवासी बस्तीमा कुटाई खाएका साथी कमल प्रसाईको छोटो फेसबुक स्टाटसले नेपाली प्रेस, नेपाली सत्ता र नेपाली समाजको बारेमा धेरै कुरा भन्छ । हाम्रो समाज किन यसरी अरूको दुःखमा रमाउने, खिल्ली उडाउने बन्यो ? यो कमलको मात्रै होइन, हामी सबै नागरिक क्षेत्रमा काम गर्नेहरूको प्रश्न हो।

सांसदहरूलाई निरीह होइन, प्रभावकारी बनाउने हो भने स्वकीय सचिव राख्ने प्रणाली ब्युँताउनुको विकल्प छैन। स्वकीयका नाममा विगतमा देखिएका विकृति निमिट्यान्न पार्न भने भरपर्दो प्रणाली बनाउनुपर्छ।

रास्वपा सांसदहरू– आफ्नो प्रिय पार्टीले भनिहाल्यो भनेर खुरुक्क मन्त्रालयमा सहजीकरण गर्न जाने होइन। सत्ता पक्षमा भए पनि तपाईंहरूको काम सरकारलाई केही भन्नुपर्ने भए संसदबाटै भन्ने हो।

‘बालेनले के राजनीति जान्या छ’ भन्ने प्रश्न खड्गबहादुर विश्वकर्मा मात्रै होइन, अरू थुप्रै वामपन्थी गरिरहेका छन्। बालेन स्वयंले कति राजनीति बुझ्या छन् या छैनन्, भोलिका दिनमा देखिएला। तर उनीहरूले आजसम्म बुझें भनेको राजनीति चाहिं कस्तो छ त ?

जेनजी विद्रोहपछि भएको आम चुनाव ०८२ को प्रारम्भिक मतादेशले रास्वपा, कांग्रेस र एमालेका लागि के सन्देश दिएको छ ? एक चिरफारः