काभ्रेपलाञ्चोक
+977-9863403002
७ श्रावण २०८३ बिहीबार

कविता

Auto Added by WPeMatico

unnamed 1
कविता, प्रमुख समाचार (Home), साहित्य

कविता : तिमी को हौ ?



News Summary

Generated by OK AI. Editorially reviewed.

  • प्रस्तुत कवितामा लेखकले एक खेलाडीप्रति आफ्नो अगाध स्नेह र समर्पण व्यक्त गर्दै उनलाई प्रेरणाको अद्वितीय स्रोत मानेका छन् ।
  • चिकित्सकले हिँड्न नसक्ने बताए पनि खेलाडीले देखाएको दौडने साहस र खेलप्रतिको समर्पणलाई कवितामा प्रशंसा गरिएको छ ।
  • मैदानमा ती खेलाडी नभएपछि आफू सधैंको लागि स्वतन्त्र दर्शक बन्ने कुरा उल्लेख गर्दै लेखकले खेलाडीप्रतिको गहिरो आत्मीयता दर्शाएका छन् ।

तिमी को हौ ?

जो यति धेरै म तिमीलाई प्रेम गरिरहेछु ।

कसम !

यति धेरै तिम्रो तस्बिर त

मैले आफ्नै प्रेमिकाको पनि हेरेको छैन ।

यति धेरै तिम्रो खेल त

मैले आफ्नै अनुहार ऐनामा पनि हेरेको छैन ।

तिमी को हौ ?

जब जब तिमी खेल हार्छौ

तब तब म तिमीले जितेका तिम्रा पुराना खेल हेर्छु

किनकि, मलाई तिमीप्रति कुनै वितृष्णा ल्याउनु छैन ।

तिमी को हौ ?

मैदानमा खेलाडी हौ तिमी

तर, मेरो लागि

सडकमा तिमी ‘कुशल चालक हौ’

जो, व्यस्त सडकमा पनि सबैभन्दा अगाडि पुग्छ ।

मेरो लागि

तिमी ‘नदी हौ’

जो, सागर भेट्ने सङ्कल्प राख्छ ।

मेरो लागि

तिमी ‘आकाश हौ’

जो बादललाई आफ्नो खबर

पानीको गोजीमा राखेर धर्तीमा पठाइरहन्छ ।

मेरो लागि

तिमी ‘परीक्षा हौ’

जो, हरबखत तिम्रो लागि डराइरहन्छु ।

तिम्रो लागि म फगत दर्शक हुँ

तर, मेरो लागि तिमी

मीठो पुरस्कार हौ ।

चिकित्सकले हिंड्न सक्दैन भनिरहेको बेला

तिमीले दौडने साहस राख्यौ

यसकारण तिमी मलाई औधी मनपर्छ ।

के तिमीलाई थाहा छ ?

तिमी ! मैदानमा छिर्दै गर्दा

तिम्रो झुकेको शिर

मेरो लागि आत्मविश्वास हो ।

तिमीले ‘पास’ नपाएर

छोडिएको गोल

मेरो लागि सम्भावना हो ।

तिमीले गोल गर्दा तिम्रो घुँडा जब टेकिन्छ

त्यो मेरो लागि ऊर्जा हो ।

तर, तिमी को हौ ?

जे होस् ?

तिमी मलाई औधी मनपर्छ ।

म तिमीलाई हरबखत पर्खन्छु

जसरी पर्खन्छन्

बच्चाहरू ‘बजार गएकी आमालाई’

जसरी पर्खन्छन्

‘स्कूलमा छोराछोरीले’

दिउँसो स्कूल आएर ‘फि’ तिर्छु भनेर विश्वास दिलाएका ‘बा–आमा’लाई

जसरी पर्खन्छन्

प्रेमीहरू ‘प्रियहरूलाई’

जसरी पर्खन्छन्

यात्रुहरू ‘अन्तिम बस, ट्रेन र विमानहरूलाई’

जसरी पर्खन्छन्

अस्पतालको शल्यक्रिया कक्ष अगाडि

‘बिरामीका आफन्तहरू’

यसरी नै म तिमीलाई पर्खिरहन्छु ।

तर, तिमी को हौ ?

मेरो सपनामा आउने ?

थाहा छ, तिमीलाई एउटा कुरा ?

कि,

मैदानमा तिमी सधैंको लागि नभएपछि

म, सधैंको लागि स्वतन्त्र दर्शक बन्नेछु ।





यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?

Khusi chhu

खुसी


Dukhi chhu

दुःखी


Achammit chhu

अचम्मित


Utsahit Chhu

उत्साहित


Akroshit Chhu

आक्रोशित

प्रतिक्रिया

भर्खरै
पुराना
लोकप्रिय


unnamed 1
आमाछोरी, कविता, प्रमुख समाचार (Home), साहित्य

कविता : आमा-छोरी र १०० रुपैयाँ

पूँजीवाद घन्काइरहेको समाजको नेपथ्यमा दुई दशकपछि कुनै आमा–छोरीको भेट भयो। काठमाडौंको सुदूर सीमामा छोरीको कोठा छ र छ एउटा पुरानो दराज, थोत्रो–मोथ्रो कपडाको एक थान भीडमा लुकेको छ उसको पर्स। पर्समा खचाखच छन् एटिएम कार्ड, विद्यार्थी आईडी, पत्रकार, अधिवक्तादेखि डेन्टल कार्ड। र एक पोल्टामा छ १०० रुपैयाँ, जसमा कालो रङको मसीले कुँदिएको छ “आमा”। छुट्टिने […]
unnamed 1
कविता, प्रमुख समाचार (Home), साहित्य

कविता : जब समय फर्कन्छ

मुर्दा घडीहरू, अब त चल्न सुरु गर — धेरै अबेरसम्म तिमीहरू निदाइरहयौ यो घरका हाडखोरहरू भित्र। बिहानलाइ हाजिर हुन देऊ, प्रकाशको धार बनेर झ्यालका ती चरहरुबाट – भित्र पसेर चिमोट तिनीहरुलाई जसले सूर्यको उज्यालो बिर्सिसकेका छन्। जलेर देखाऊ, हे धैर्यवान आकाश, सम्झनामा पनि आउन छोडेका दिनहरूको पुरानो साक्षी, जबसम्म यी थाकेका आँखाहरूले ब्युँझिन सम्झिँदैनन्। धेरै […]
unnamed 1
कविता, राष्ट्रिय समाचार, साहित्यिक गतिविधि

कविता-असुरक्षित

सबैभन्दा पहिला मेरो गम्भीर प्रश्न म संसारको कुन क्षेत्रमा,सुरक्षित हुन सक्छु ? मलाई थाहा छ म सुरक्षित छैन् म सुरक्षित छैन आफ्नै घरमा जहाँ आफ्नै बाउबाट घृणित नजरको सिकार बन्नुपरेको छ म जसो गरेपनि सुरक्षित छैन् मलाई सफरमा एक्लै यात्रा गर्नु हुन्न किनकि त्यहाँ मेरो काका उमेरका, मेरो दाइ उमेरका, मेरो भाइ उमेरका, मेरा छिमेकी, […]
unnamed 1
कविता, विशेष – 3column, साहित्य, सुशीला कार्की

कविता : निष्ठाको सौन्दर्य

उनीहरूले उनको सारीको फेरो नमिलेको कुरा काटे उनको चोलोको घेरो नमिलेको कुरा काटे कहिले ‘बसे उठ्न सक्दिनन्’ भने कहिले ‘उकालो–ओरालो गर्न सक्दिनन्’ भने। उनलाई हेर्दा उनको आत्मविश्वासलाई भन्दा बढी उनका हातका ‘चुरा देखे’ र अबला ठाने। उनलाई हेर्दा उनको आत्मनिष्ठाभन्दा बढी उनको फुलेको कपाल हेरे र असक्षम ठाने। उनीहरूले बुझेनन् आत्मविश्वास उमेरभन्दा कैयौँ गुना जवान […]
unnamed 1
कविता, नेपाली साहित्य, साहित्य, स्वस्तिक छाप

स्वस्तिक छापको सत्ता

पड्काउनु पर्दैन कसैको कन्चटमा बन्दुक कुल्चिनु पर्दैन आफ्नै सन्ततिको लास  खरानी उडाउनु पर्दैन न्यायको मन्दिर बेर्नु पर्दैन शिरमा रातो कफन बाँध्नु पर्दैन पाखुरामा कालो पट्टी बोक्नु पर्दैन सडकमा ब्यानर उचाल्नु पर्दैन हातमा प्लेकार्ड ओसार्नु पर्दैन गाडीमा मान्छे गर्नु पर्दैन तमासा माइतीघर मण्डलामा दहन गर्नु पर्दैन कसैको पुत्ला फुक्नु पर्दैन उल्टो फर्काएर शङ्ख बान्ता गर्नु पर्दैन […]
Scroll to Top