ब्लग

पुराना हुन् या नयाँ, काठमाडौंका सत्ताधारीले नियम बनाउँदा उपत्यका बाहिर पनि नेपाल छ भन्ने कुरा किन सहजै बिर्सिन्छन्। जसका कारण सीमाञ्चलका नागरिक सत्ताबाट सधैं आहत छन्।

सही नीति, स्पष्ट संरचना र प्रतिबद्ध कार्यान्वयनका साथ इन्टर्नसिपले नेपालको नयाँ पुस्तालाई सक्षम, आत्मनिर्भर र भविष्यप्रति आशावादी बनाउने आधार तयार गर्दै शिक्षित युवाहरु विदेश पलायन हुने समस्यालाई कम गर्न सकिन्छ ।

अहिले हरेक घरका अभिभावक यही चिन्ताले पाकेका छन् । गणित हेरिनँ तर सामाजिक सञ्जालतिर हिसाब निकालेको देखेँ, अब वर्षमा ८६ दिन मात्र स्कुल लाग्दै छ । शिक्षामन्त्रीज्यू साँच्चै हिसाब त्यही हो ?

जलविद्युत् र हिमाली चिसो वातावरणको प्रयोग गरी डाटा सेन्टर र एआई कम्प्युटिङ हब निर्माण गर्ने लक्ष्यले नेपाललाई ‘ग्रीन डिजिटल इकोनोमी’ मा रूपान्तरण गर्न सक्ने सम्भावना देखिन्छ।

प्रिय मान्छे, आज म तिमीलाई केवल सम्झनाको भावनाले होइन, भविष्यको विश्वासले बोलाइरहेको छु। यो देश पूर्ण छैन, यहाँ अझै धेरै कमजोरी छन्। तर यही अपूर्णतामा सम्भावना पनि लुकेको छ।

हरेक राजनीतिक कालखण्डमा कुनै एक निश्चित व्यक्तिबाट राजनीतिक चमत्कारको अपेक्षा राख्ने नेपाली राजनीतिको मनोवैज्ञानिक चरित्र अहिलेको प्रियतावादी लहर संग ठ्याक्कै मेल खान्छ । कम्तिमा २००७ साल पश्चात नेपाली राजनीतिबाट नेपाली समाजले कुनै न कुनै चमत्कारी नेता को प्रतिक्षा गर्दै आएको छ । त्यसपश्चातको प्रत्यक राजनीतिक पुस्तामा हामीले हाम्रो  म्याकिभेलियन राजकुमार  खोजेका छौं ।

मैले देखेको प्रधानमन्त्रीको आकृति सिंहदरबारको कुर्सीमा सीमित थिएन, त्यो त संविधानको आत्मा बोक्ने, नागरिकको प्रश्न सुन्ने र आलोचनालाई शक्ति ठान्ने नेतृत्व थियो।