म छक्क पर्दै पछाडि फर्केर भनेँ, ‘फोहोर बाहिर फाल्ने चीज त होइन होला नि काका। म घर लगेर फाल्नको लागि नै झोलामा बोकेर हिँडेकी हुँ।’
मेरो कुरा सुनेर त्यो क्षण उहाँ चुप लाग्नुभयो। सायद पहिलो पटक कसैले उहाँलाई देखाइदिएको थियो- फोहोर बोक्नु गलत होइन, फोहोर जथाभावी फाल्नु गलत हो।
‘फोहोर भन्ने बित्तिकै नाक खुम्च्याउने अवस्था छ तर, जग्गा प्राप्ति भए हामीले प्रशोधन केन्द्रलाई पार्कको रूपमा अगाडि बढाउन चाहन्छौँ। जहाँ फोहोरबाट कसरी मोहोर कमाउन सकिन्छ भनेर मानिसहरू हेर्नकै लागि प्रशोधन केन्द्रमा आऊन्,’ नगर प्रमुख पाण्डेले भने।
तर सायद प्रश्न नै गलत थियो। किनकि यो कथा जित वा हारको थिएन। यो कथा बाटोको थियो। पवनले रोजेको बाटो कठिन थियो तर उसलाई आफ्नो सत्यमा विश्वास थियो। सपनाले रोजेको बाटो फरक थियो तर ऊ पनि देश बदल्न चाहन्थी। दुवै सही थिए र सायद दुवै अधुरा।